ด้านล่างนี่เป็นงานของนักเขียนการ์ตูนชาวโครเอเชียชื่อ Yurij Kosobukin เป็นการ์ตูนนิสต์ที่มีชื่อเสียงมากได้รับรางวัลต่างๆมากมาย Yurij Kosobukin ถือว่าเป็นนักเขียนการ์ตูนคนสำคัญคนหนึ่งของยูเครนและของโลก เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 1950 จบการศึกษาแผนก วิศวกรรมการบินจาก Kharkov Aviation Institute ในปี 1973 แม้นว่าจะไม่ได้ร่ำเรียนมาทางด้านศิลปะแต่ Kosobukin ก็สามารถทำงานเขียนการ์ตูนได้ดี โดยเริ่มเขียนการ์ตูนในปี 1976 จากนั้นก็ทำงานในฝ่ายศิลป์ให้กับ Kievska Pravda ตั้งแต่ปี 1980-1985 ปัจจุบันทำงานเป็นการ์ตูนนิสต์ให้กับหนังสือพิมพ์ Sogodnya ในเมือง เคียฟ และรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการอีกตำแหน่งด้วย Kosobukin ยังทำงานเขียนภาพประกอบตามหน้าหนังสือหลายแห่ง เช่น Magazine Gag และเป็นสมาชิกของ USSR Journalist Union รวมทั้งมีผลงานรวมเล่มการ์ตูนของเขาเองด้วยเช่น Without Words วางจำหน่ายเมื่อปี 1983
การ์ตูนของ Kosobukin มีสไตล์เป็นของตัวเองอย่างเด่นชัด คาแร็กเตอร์ตัวการ์ตูนของ Kosobukin จะดูเหมือนๆกันสิ่งที่เราจะเห็นได้บ่อยคือตัวการ์ตูนเหล่านี้มักจะไม่ได้โกนหนวดโกนเคราสักเท่าไหร่จนเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวไปแล้ว ความพิเศษยิ่งยวดของ Kosobukin คือการที่เขาสามารถเขียนล้อเลียนผู้คนได้อย่างสนุกสนานและเฉียบแหลม ภาพของเขาดูง่ายแต่คิดและเขียนยาก
การ์ตูนของ Kosobukin ได้รางวัลจากทั่วโลก 200 กว่ารางวัล เช่นในประเทศโปรตุเกส,อิตาลี,แคนนาดา เป็นต้น กล่าวได้ว่า Kosobukin น่าจะได้รับการบันทึกว่าเป็นนักเขียนการ์ตูนที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในโลก รางวัลที่สำคัญหนึ่งก็คือ Geneva Awards Register ซึ่งผู้ที่เคยได้รับรางวัลนี้ก็เช่น แม่ชีเทเรซ่า และ สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นปอลล์ที่ 2เป็นต้น นอกจากนี้ยังได้จัดแสดงงานทั้งงานเดี่ยวและกลุ่มอยู่หลายครั้ง และได้รับเชิญให้เป็นประธานกรรมการตัดสินในการประกวดการ์ตูนต่างๆทั้งในและนอกประเทศ
ภาพการ์ตูนของ Kosobukin เป็นตัวอย่างของงานที่ไม่ค่อยได้เห็นในบ้านเรานัก นอกจาก Kosobukin แล้วยังมีนักเขียนการ์ตูนอีกหลายคนที่มีฝีไม้ลายมือในระดับที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันอีกทั้งประเทศอื่นเช่น โรมาเนีย,ตุรกี ก็มีงานการ์ตูนนิสต์ที่เขียนงานดีๆหลายคน งานเหล่านี้ในบ้านเขาถือเป็นงานศิลปะชนิดหนึ่งซึ่งถือว่าการ์ตูนนั้นมีบทบาทมากเพราะภาพการ์ตูนนั้นเปรียบเหมือนกระจกสะท้อนภาพของตัวเองและของสังคม ซึ่งนอกจากจะได้เห็นถึงความจริงนั้นๆแล้วภาพการ์ตูนนั้นยังให้ความบันเทิงแก่ผู้ดูอีกด้วย หากจะเปรียบกับนักเขียนการ์ตูนล้อเลียนในบ้านเราแล้วเรื่องฝีไม้ลายมือไม่น่าด้อยไปกว่ากันแต่ในเรื่องของมิติความคิดและที่สำคัญคือโอกาสที่จะได้แสดงความคิดนั้นมีมากน้อยเพียงใดเป็นที่น่าตั้งคำถามอย่างยิ่ง
